خیلی وقته که می خوام در مورد فضای جدیدی که تجربه کردم شعر بگم. این دوتا شعر هم که می بینید از جمله اوناست.این شعرها تا حدود زیادی تحت تاثیر شعر دهه هفتاد ، ادبیات دیکانستراکشن ، پساساختار گرایی و پست مدرنیسم است. البته انتقاداتی هم به این مکاتب دارم که در طول این مجموعه شعر میگم.اگه بخوایم یه اسمی برای این مدل شعر بذاریم بهتره با نام " شعر تبیینی " ازش نام ببریم. شعر تبیینی رو دکتر براهنی تعریف کرد که به نظرم خیلی جالب و هیجان انگیز اومد. به نظر ایشون شعر قدیم عموما " شعر توضیحی " بوده که مثلا شاعر توضیح میده که : آه ای معشوق من در آتش عشقت سوختم و دیوانه شدم و ... به جای اون شعر تبیینی با استفاده از خواص فراموش شده ی زبان مثل موسیقی ذاتی کلمات و معنای ناب ، همین احساسات عاشقانه رو تبیین میکنه. مثلا شاعر به جای توضیح دیوانگی در فراق یار عملا هذیون میگه. به نظر شما آدمی که در یاد معشوق مست شده واقعا می تونه حالتش رو توضیح بده؟ آیا این مستی  قابل باوره ؟