((و این صنعت هم خیلی غریب است که بدون اعانت رنگ و قلم و مدد ِ مداد، صورت را به طرفة العین برمی دارد.))  میرزا عباسقلی خان نوری، سفیر ناصرالدین شاه در روسیه، در توصیف دوربین عکاسی

 به نظر می رسد تضاد سنت و تجدد یکی از عوامل اساسی رکود فرهنگی و هنری جامعه ی امروز ما شده و چنان پیشرفت کرده است که دیگر نه سنتمان اصیل است و نه تجددمان رو به پیشرفت. تنها مخلوطی ناهمگن از این دو داریم که به نفع هیچکدام نیست.چه می توان کرد؟

  قطعاً مطالعه ای باریک بینانه در تمدن چند هزار ساله ی خودمان لازم و ضروری می نماید. از سوی دیگر بد نیست نگاهی به تجربه ی غرب در این زمینه بیندازیم.اما باید توجه داشته باشیم که ریشه های این وضع و مصادیق سنت / مدرنیته در غرب تفاوت هایی با وضع جامعه ی ما دارد.مثلا بدون تجربه ی مدرنیته ،نیچه،نهیلیسم، فروید،هیپی گری،پاد فرهنگ،تظاهرات 1968 و... چگونه می توان حرفی از پست مدرنیسم، دیکانستراکشن و پسا ساختار گرایی به میان آورد.به نظر میرسد "همذات پنداری" با غرب در این مورد مانند تجربه ی تقلیدی و ناقص مدرنیته ناگزیر به شکست خواهد انجامید.ولی این دلیلی برای خط قرمز کشیدن به تمام تجربیات غرب اعم از بد و خوب نیست.شباهت هایی نیز میان وضع موجود ما و غرب وجود دارد.ممکن است یک تجربه یا بخشی از آن عیناً در جامعه ی ما مفید باشد.بعضی از تجربه ها نیز ممکن است مضر باشد. شاید هم نیاز به تحقیقی عالمانه باشد که پوسته ها را کنار بزند و از گوهربعضی تجربه ها نکات مفید را برداشت کند.در این میان مسئولیت خطیر ما بررسی گذشته ی غنی ، همه ی تجربه های جهان و سنجش عیار شفابخشی هریک در جامعه ی امروزمان است.یکی از راههایی که در طول تاریخ ملت های آگاه در چنین مواردی پیش گرفته اند و زمزمه هایی از آن در جامعه ی ما نیز به گوش می رسد مفهوم "تلفیق" است.

 مطالب این وبلاگ عموما به تبیین و نقد مبانی فکری پست مدرنیسم ، دیکانستراکشن وریشه های آنها اختصاص خواهد یافت. منتها دیدگاه معماری در آن قالب خواهد بود.امیدوارم دوستان منتقدی در این وبلاگ پیدا کنم. از دوستانی که استاد من هستن عذر میخوام چون میخوام مطالب این وبلاگ رو ساده بنویسم و شاید مطالب پیش پا افتاده رو تعریف کنم.شما ببخشین ما میخواهیم از اول شروع کنیم.